29-07-14

De Republiek (Joost De Vries) ***

joost,vries,republiek,lezen,literatuur,nederlands,modern,hedendaags“Er is niet zo heel veel wat he kunt inbrengen tegen een man als Josip Brik.”

Bij aanvang van de roman voel je het al: hier gaat iets bijzonders gebeuren. Niet dat de openingszin zo opzienbarend is, maar het opent alleszins talrijke deuren, deuren die Joost De Vries in een fraaie, feilloze stijl opent, betreed en weer toeslaat met een slimme nonchalance. 

Al deze deuren leiden onvermijdelijk naar eenzelfde kamer, waar het hoofdpersonage, Frieso, zijn identiteit, zijn persoonlijkheid lijkt te gaan verliezen –of ontdubbelen? Het mysteriespel heeft soms wat weg van Paul Auster (de openingsscène met de telefoon bij aanvang van zijn New Yorkse trilogie), al lijkt hij zichzelf niet in dezelfde mate au sérieux te nemen, zie de hilarische passage over naziporno of de verschillende strekkingen in de Hitlerstudie.

Toegegeven, de figuur van Brink, die lichamelijk afwezig is (hij is dood) maar overal aanwezig lijkt, werkt af een toe op de zenuwen. Het effect is na een tijdje uitgewerkt. Soms lijkt de roman ook verstrikt te raken in de kronkelingen van de naar waanzin neigende hoofdpersoon –niet geheel onlogisch overigens, maar het resultaat is soms wazig.  Niettemin, de zijpaden die De Vries bewandelt zijn zo smakelijk dat dit euvel makkelijk vergeven wordt.

Een groot stilist alleszins, en een zeer clevere schrijver om te blijven volgen...

P123 “Toen we Brik vertelden dat we uit elkaar gingen,  had hij het over zijn eigen mislukte huwelijk gehad; hij was te jong getrouwd, dat voorop, maar toen hij carrière maakte was hij haar liefde uit het oog verloren, in zijn hoofd bestond ze als object, een eiland, of een muur waar je planken aan kon hangen, iets vanzelfsprekends dat thuis op hem zat te wachten, niet een persoonlijkheid waar je adjectieven voor kon zetten.”

P146  “Ik had wat te drinken nodig om bij te komen van de chaos van mijn verbeelding. En wat te eten. Of wat geld, iets om te kopen, iets om tot rust te komen en weer aan te sluiten bij die duizenden en duizenden mensen hier in de stad die zich langzaam richting kerst consumeerden.”

P190 “De druppel en de emmer; alles wat sinds Briks onhandige hoteldood is gebeurd was realistisch genoeg, maar het realisme neemt nu te snel toe, naar een overdadige, hysterische hoeveelheid. Precies wat hij niet wil. Het is de opeenstapeling van plausibele gebeurtenissen die diezelfde plausibiliteit tegenspreekt. De logica ondermijnt zichzelf.”

joost,vries,republiek,lezen,literatuur,nederlands,modern,hedendaags 

 

Gepost door Frederic De Meyer in cultuur, literatuur | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.