09-07-14

Maartse Kamers (Y.M. Dangre)

Dit is het tweede boek dat ik lees uit de lijst van ‘meest veelbelovende jonge Nederlandstalige schrijftalenten’, en het blijft inderdaad veelbelovend talent genereren, die lijst.

Wie me ooit had gezegd dat ik me zou laten vertederen door een verhaal over een tachtigjarige homokoppel, zou ik wellicht openlijk hebben uitgelachen. Niet meer. Dangre’s zorgvuldig geconstrueerd verhaal van dat koppel beklijft vanaf de eerste pagina’s. En het ‘grote geheim’ van een van hen, dat hij zacht, bijna onopvallend, in zijn verhaal verweeft, bijna fluistert hij het, inspireert tot grondige zelfreflecties over ons eigen verborgene, ons eigen falen in het leven dat we voor onszelf trachten op te bouwen, de waarden die we ons toeeigenen en zo makkelijk kunnen worden omgebogen dat het werkelijk een strijd wordt om ze te bewaren, een levensmissie. Nooit mis als resultaat van het lezen van een roman.

“Het verschil tussen jeugd en ouderdom is niet de hoeveelheid aan geluk, maar de mate waarin je je over dat geluk schaamt” (p202)

Entrer des mots clefsToch treffend hoe de jonge garde van schrijvers zo’n volwassen thema’s tot een schitterend einde weten te volbrengen. In zekere zin verdenk ik hen ervan een vorm van maatschappijkritiek te formuleren op de wereld van de ‘volwassenen’, zonder dat als bedoeling te hebben, enkel als resultaat van hun gemeenschappelijke oeuvre. Misschien wishful thinking van mijn kant. Elke generatie heeft haar revolutie nodig, haar uitbraken of verteren van de vorige. Dat denk ik toch.

Maar ik laat me wellicht gaan in goedkope nostalgie. Deze generatie heeft niets revolutionairs op zich, ze zet niet aan tot protest of drastische omwenteling van wat dan ook. Ze observeert enkel. Maar doet dit uiterst verfrissend, uiterst diepgaand, uiterst pakkend. Tenminste, te oordelen naar het werk van Van Vossen en Dangre. Even wachten of de rest dit kan bevestigen.

(PS tja, ik kan het niet laten: heel jammer van de foeilelijke cover van dit boek… slaat volstrekt nergens op, en het is sowieso een slechte keuze om zwarte letters op een dieprode achtergrond te gebruiken. Erg jammer voor een ervaren uitgeverij als De Bezige Bij, misschien waren ze bij deze net een beetje te bezig… met andere dingen…)

Gepost door Frederic De Meyer in Actualiteit, cultuur, literatuur, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.