01-05-14

Een leven in boeken (Fried'l Lesage) **

Voor de luisteraars van Radio1 zal het programma ondertussen tot het collectieve geheugen gaan behoren: ‘Een leven in boeken’ van Fried’l Lesage. Diepgaand, vaak met nostalgie bespekt en soms de intieme uithoeken van haar gasten verkennend, met de zondagse gesprekken van Fried’l kon men als gezuiverd de laatste dag van het weekend aanvangen.

Niet dat ik ze allemaal heb beluisterd. Met drie kleine bengels aan tafel die om croissants en chocokoeken vechten is het niet eenvoudig de rustige gesprekken duidelijk te capteren, laat staan in zich op te nemen. Wel herinner ik me levendig flarden gesprekken met Kris Peeters, Guy Verhofstad en Karel De Gucht. Gek overigens, dat het vooral de gesprekken met politici zijn die me bijblijven. Van welke politieke overtuiging dan ook, het weze duidelijk.

Wanneer dus een boek uitkwam over het programma kon ik de gelegenheid moeilijk aan me voorbij laten gaan. Al was het maar om nog eens na te gaan wat Peeters over Dostojevski vertelde. Ik herinner me levendig dat ik het grondig oneens was met zijn analyse. Maar daar komt al een eerste tekortkoming van het boek naar boven: nergens een inhoudstafel te bespeuren. Dat maakt het wat onhandig als naslagwerk, vooral daar de structuur niet meteen vatbaar is voor enige logica (de 2 pagina overzichten met de literatuurlijst van haar gesprekspartners staan in veel gevallen kris-kras doorheen het boek, soms echter direct na het interview).

Wat me echter vooral opvalt is dat de ‘toon’ van de gesprekken niet bovenkomt in de geprinte versie ervan. Het waren juist de toon, de aarzelingen, het pijnigende denken, de trillingen in de stem, die de hele sfeer van het programma schetsten, die de gesprekken al hun diepgang gaven. Hoewel geprobeerd wordt bij de aanvang van elk hoofdstuk een algemeen sfeerbeeld te schetsen van het gesprek, mis je die sfeer in de geschreven tekst. De beleving ontbreekt, en daarmee ook de intensiteit.

Niettemin biedt het boek wat aardige extra’s. Op het einde van elk gesprek raden de gasten steeds een boek aan voor iemand anders. In het boek komt hierop af en toe een wederwoord van diegene aan wie de boodschap geadresseerd was. Zeker het antwoord van Annelies Beck op het boek dat Lieven Verstraeten haar aanraadt (‘Het beleg van Lissabon’, van Saramago), of het antwoord van Jean-Luc Dehaene op het boek dat Karel Van Miert hem aanbiedt (‘De botanica van het verlangen’ van Michael Pollan) vormen extra’s die het boek echt waardevol maken.

Geen boek om in een ruk uit te lezen, maar eerder om te doorbladeren en de mijmeringen waartoe het uitnodigt rustig de vrije loop te laten. Een echt hebbedingetje voor bibliofielen dus…

boeken,literatuur,friedl,lesage,miert,dehaene,verstraete,beck

 

Gepost door Frederic De Meyer in cultuur, literatuur, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

Commentaren

Hoe ik ooit 'literatuur' met een tweede t schreef.
Wellicht vanuit het Frans.

Hoe bizar en boeiend,
dat iedere lezer (wat) anders leest.

Lire c'est écrire.

Maar ook 'de gustibus'
valt er veel te zeggen.

Nooit zou ik een Peeters lezen of een Dehaene.

Maar geef mij een Dewulf, desnoods een Mortier,
dan proef ik
van de wereld. Alsof hij op mijn tafel te dampen staat.

groeten

Gepost door: Uvi | 01-05-14

De commentaren zijn gesloten.