26-04-14

Uit mijn jeugdjaren (Maxime Gorki) **

“Het huis van grootvader was, als door een verstikkende damp, gevuld door de haat die ieder de andere toedroeg.”

Over ‘setting the scene’ gesproken… het kan tellen. Wat volgt is dan ook een relaas van een armoedige jeugd, gevuld met slagen, vechten, vetes en achterbaksheden allerhande, fertiele voedingsbron voor zoveel stukken briljante literatuur uit begin van vorige eeuw, om het even uit welk land of werelddeel. Op literair vlak ben ik fervent bewonderaar van deze periode, waar de sociale contrasten zoveel scherper waren, waar de maatschappelijke veranderingen die erna zouden volgen in fascinerende verhalen in al hun prilheid, geleidelijk, een vastere vorm kregen.

Maar kunnen Gorki’s herinneringen als briljant gelden? Niet meteen, naar mijn mening. Daar is zijn taal te weinig kleurrijk voor, of niet sober genoeg. Zijn stijl bengelt er ergens tussenin, en mist daardoor aan kracht en impact. Inhoudelijk is het zeker een mooie getuigenis van zijn tijd, maar het beschrijft een wereld die zoveel sterker werd verwoord door de (andere) Russische literaire Meesters.

Ik was al lang benieuwd naar het werk van Gorki, dat ik met deze herinneringen pas ontdek. Wat mij betreft nodigt het niet meteen uit tot het verder uitdiepen van zijn werk, alleszins niet voordat ik alle andere rijkdommen uit de Russische literatuur heb verkend.

Maar de foto van Gorki en Tolstoj bij hun eerste (en denk ik enige?) ontmoeting in 1900 blijft alleszins aan de muur achter mijn bureau hangen. De wat wazige maar indringende blik van Tolstoj, terwijl Gorki met een klare, zij het afwezige (teleurgestelde?) blik iets tegen hem zegt, blijft me mateloos intrigeren…

Entrer des mots clefs

Gepost door Frederic De Meyer | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.