20-12-13

Mens erger je (Walter Zinzen) *

Ik zeg het van meet af aan: ik heb een enorme bewondering voor Walter Zinzen. Deze aandoening heb ik hoofdzakelijk opgevat wanneer hij jarenlang Terzake presenteerde. Ik kan me zo inbeelden dat het voor elke politicus, of menig andere persoon in bezit van een zwijm van mening, een nachtmerrie moet geweest zijn om uitgenodigd te worden op Terzake in de jaren 90. Laat staan er dan nog Walter Zinzen te treffen. De scherpte van de vragen, het doordrammen wanneer nodig (of eerder: wanneer mijnheer Zinzen het nodig achtte), de constante zoektocht die hij ondernam naar de leemte, hoe klein dan ook, in om het even welke gedachtegang, het beestje in de vacht, de luis in de pels, hij vond ze allemaal met een elegant ogende nonchalance, door met om het even welke gesprekspartner op gelijke voet te gaan staan, een gesprek “onder gelijken” , zij het meestal niet gelijkgezinden, met schroomloos plezier aanvattend. Niet dat hij er een eigen ideologie op nahield. Tenminste, indien hij zulks had toonde hij die niet. Sossen, tchjeeven, liberalen en andere marginalen maalde hij met evenveel enthousiasme door de molen van zijn kritische geest. En hij genoot er nog duidelijk van ook.

Een voorbeeld voor de VRT journalisten, en ik meen te mogen stellen dat je zijn stempel nog steeds terugvind in de houding van èlke lichting Terzake-journalisten na Zinzen. Maar bon, ik ben geen kenner, slechts kijker.

Dus wanneer de man na enkele jaren pensioen zich nog eens de moeite getroost om ons zijn mening kenbaar te maken, moet elk zichzelf respecterende kritische geest daar toch gelukkig om zijn, niet?

Niet zo haastig, beste medemens. In zijn –zelfgenaamde- pamflet ‘Mens erger je’ fulmineert Walter inderdaad als vanouds op alles wat fout zit in het politieke bestel van ons kleine landje. Zijn begin en eindconclusie is dat we dit landje nauwelijks een democratie mogen noemen. Argumenten te over, ook zonder Zinzen te hebben gelezen, zou ik zo denken. Hij slaat vele punten, ‘aces’ zelfs, in dit betoog, zonder enige twijfel. Ook vergelijkingen met waar het beter gaat elders in de wereld laat hij niet na mee te geven, al boort hij deze voorbeelden op ‘Zinzeniaanse’ manier meteen ook maar de grond in. Ach ja, waarom ook niet, lijkt hij te denken. Een normaal functionerend persoon, laat staan dat hij er bovenop een mengeling herbergt van scepticisme en  positivisme, zoals ik, zou er bijkans moedeloos van worden. En terecht.

Niettemin, een sprankeltje hoop hier en daar zou wonderen verrichten. Uiteindelijk mag ‘ergernis’ niet (enkel) gaan om het duiden van zaken die haaks lopen, maar mag het wat mij betreft uitmonden op een voortdurende zoektocht naar hoe het beter kan, naar welke kant het uit zou moeten gaan, in plaats van steeds naar de afgrond te wijzen. We hebben eerder nood ¨nieuwe ideeën, misschien zelfs een nieuwe ideologie, een nieuw streefdoel voor de mensheid, hoe onrealistisch dan ook… ‘La lutte est d’autant plus belle lorse qu’elle est inutile’ (Rostand)… zoiets…

 

De mens Zinzen ergert zich, en wat mij betreft is deze ergernis zeker gedeeld. Wat ik echter niet deel is het ophouden van de zoektocht naar verbetering… Maar Walter, ik blijf je graag zien…

zinzen.jpg

Gepost door Frederic De Meyer | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.