04-08-11

Afspraak in Saigon (Antoine Audouard) **

 

In mijn jeugd had ik een behoorlijk conflictuele relatie met mijn vader. De impact ervan heeft lang aangesleept en heeft zich heden vervormt tot een ambigu, ondefinieerbaar gevoel, een mengeling van spijt en verwarring.

Niet verbazend dus dat ik in mijn lectuurkeuze aangetrokken ben door het thema. Hoe ervaren anderen de relatie met de vader? Welke lessen trekken ze eruit? Welk verwerkingsproces maken ze door?

Het interessante aan dit verhaal is dat de relatie tussen vader en zoon niet de enige verhouding is die ze met elkaar hebben: de zoon is tevens de uitgever van zijn vader, die een zeer productief maar weinig succesvol auteur was, meer begaafd om boeken uit te vinden of te bespreken, dan ze te schrijven (‘Ils avaient des titres merveilleux et des promesses si belles qu’il était inutil de les tenir’). Zijn laatste boek 'Afspraak in Saigon', zou zijn meesterwerk worden, maar hij zou er nooit een pagina van geschreven hebben.

We volgen de zoon in de beproevingen van zijn bezoeken aan het sterfbed van zijn vader, waar herinneringen van goede en kwade dagen hem stuurloos opkomen.

In dit boek wordt het thema al bij al vanop afstand behandeld. Het lijkt soms alsof de schrijver terugdeinst voor de omvang van zijn taak. Daardoor lijkt het verhaal naar het einde toe te vervagen.  De slotsom is dat zijn vader een enigma zal blijven, dat hij de ware aard van zijn vader nooit zal gekend hebben. Tja, als het dat maar is...

De roman is zeker geen mislukking, maar persoonlijk geef ik de voorkeur aan de duidelijkheid van een Kafka (‘brief aan de vader’) of het enigmatische van een Gwennaëlle Aubry (‘Personne’).

 

Gepost door Frederic De Meyer in cultuur, literatuur | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.