30-12-10

Album Pléiade: Andre Gide ***

Wat u wellicht weet: de Franse ‘Pléiades’ is een reeks van uitgeverij Gallimard , waarin de grote klassiekers van de wereldliterattuur –alsmede menig standaardwerk van religieuze, wetenschappelijke en  artiestieke strekking- in een uiterst luxueus kleedje worden gestopt. De lederen verpakking, afgewerkt met fijne gouden randen en geprint op  filterdun ‘bijbelpapier’ zorgt voor een niet te evenaren leesgenot.

Wat u misschien nog niet weet: elk jaar organiseert de uitgeverij Gallimard  de ‘quinzaine de la Pléiade’, waar je gedurende 2 weken bij aankoop van drie volumes van eender welke Pléiades, toch goed voor een investering van gemiddeld 210 euro, een gratis exemplaar krijgt van een ‘Album’.  Elk jaar wordt in deze ‘albums’ een specifieke auteur of thema behandelt.

Deze worden dus in beperkte oplage gedrukt, en zijn niet vrij verkrijgbaar op de officiële markt. Onnodige te zeggen dat ze op de tweedehandsmarkt redelijk hoge prijzen halen. De eerste edities uit de jaren zestig, die over Balzac, Proust, Verlaine, Zola, Dostoïevski, gaan vlot boven de 100 euro.

Hebbedingetjes dus... Maar tevens enorm leerrijk.

De ware toegevoegde waarde van die ‘albums’ zit hem namelijk niet zozeer in de teksten –vrij summiere biografieën, weliswaar uiterst goed geschreven door kenners van het onderwerp- maar in de uitzonderlijk rijke iconografie die de tekst begeleid.

Neem bijvoorbeeld de ‘Album Gide’ uit 1985. In de eerste pagina’s worden talrijke foto’s van zijn aanverwanten uitgebeeld, neven, nichten, ouders en grootouders. Het ‘schetst’ de man Gide, maar het schept tevens een onbehaagelijk gevoel: deze mensen behoren tot de iconografie van een groot schrijver, maar wilden ze er wel toe behoren? Hebben ze de keuze gehad? Niet echt. In die zin is zo’n iconografie voyeuristisch.

Maar bon, dit zijn slechts enkele pagina’s, al snel volgt een meer interessante reeks afbeeldingen van Gide’s jeugd, de plaatsen waar hij heeft geleefd, de nicht met dewelke hij huwde, zijn reizen in Algerije en Congo, de dochter die hij had met de vrouw van Theo Van Rysselberghe (wat jammer dat de tekst daar niet verder op ingaat, ik ken nog steeds niet het fijna van het verhaal behoudens dat Gide vriend aan huis was bij de Van Rysselberghes). Veel foto’s kende ik al: Gide als jonge, baardige dandy in zwarte cape, Gide als  model voor Theo Van Rysselberghe, Gide met zijn dochter, etc.

Mij minder bekend: foto’s met Paul Valéry, met Sartre, maar vooral met Stalin, op de begrafenis van Gorki, tijdens Gide’s triomftocht door de Rusland.

Deze ‘albums’ zijn in feite kleine musea met een uitzonderlijk rijke verzameling aan foto’s en curiosa allerhande. Een natte droom voor elke bibliofiel.


 

Gepost door Frederic De Meyer in Algemeen, cultuur, literatuur, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.