29-05-10

De eenzaamheid der priemgetallen (Paolo Giordoni) *

Eerlijk gezegd, ik versta nog steeds niet hoe dit werk op zoveel bijval kon rekenen.

 

Nu goed, het ‘hypen’ van romans hoort nu eenmaal bij de boekenbusiness, en het gebeurt wel meer dat ik mij uit nieuwsgierigheid door de hype laat beïnvloeden. Het heeft me trouwens ook vaak memorabele leesmomenten opgeleverd, zo herinner ik me het eerste success van Amélie Nothomb (Hyiène de l’assasin) nog levendig, of het overweldigende debuut van Donna Tartt (De verborgen geschiedenis). Ik mag dus niet klagen...

 

Maar dit hier? ‘Een triomf’, ‘een grandioze roman’, ‘een van de belangrijkste boeken van het jaar’, staat op de achteflaprflap. Terwijl het om niet anders gaat dan een rechtoe-rechtaan verhaaltje bespekt met vlakke, betrekkelijk oninteressante personnages.

 

In navolging van Nabokov heb ik even de proef op de som genomen en de ‘structuur’ van de roman bestudeerd. De 44 hoofdstukken vallen makkelijk samen te vaten in een (1!) zin per hoofdstuk, genoeg voor een samenvatting van niet enkel de naakte gebeurtenissen, maar ook de psychologische evolutie van de protagonisten. Het geheel –met plot, psychologische wendingen, alles incluis- kan dus heel makkelijk in 44 zinnen worden samengevat. Makkelijk in nog minder, want vaak zijn de toegevoegde hoofdstukken zinledig of overlappen ze elkaar.

 

Kortom, het geheel vormt een mooi verhaaltje, dat echter een lineaire weg langsheen een filterdun lijntje volgt en nooit enige top bereikt.

 

Dit zou hem nog vergeven worden mocht Giordano van enige stylistische meesterschap getuigen, of van een inoverende litteraire kracht, laat staan van diepzinnige inzichten in de menselijke aard of van een onweerstaanbare zin voor humor of zwartgalligheid. Maar niets daarvan.

 

Boodschap is: laat u niet misleiden door de critici!

 

(dus ook niet door mij ;-)

 

cordioni

 <-->

Gepost door Frederic De Meyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

Commentaren

Misschien kreeg het werk zoveel positieve commentaar omdat het net anders is dan anders.
Het is zeker dat de personnages op zich niets interessants hebben. Het zijn geen helden ofzo. Maar dat is het juist. Opzich hebben ze niks speciaals het is een verhaal van doodgewone mensen en hoe het soms moeilijk kan zijn om mey elkaar om te gaan.

Gepost door: Laurence | 13-03-11

De commentaren zijn gesloten.