25-05-10

De namiddag van mijnheer Andesman (Margueritte Duras) ****

Moeilijk om niet wezenlijk ontroerd te zijn door de hoogbejaarde, zwaarlijvige mijnheer Andesman, die een hele namiddag in de brandende zon op de heuvel zit te wachten op een aannemer die er een terras zou bouwen, aan de voet van het huis dat mijnheer Andesman net voor zijn geliefde dochter heeft gekocht.

 

Komt het door de hitte, de blakende zon, zijn ouderdom, of zijn zwaarlijvigheid, dat hij zo verward lijkt? Zo bijvoorbeeld, wanneer de dochter van de aannemer hem komt melden dat haar vader wat later zou komen, en hij zijn liefde voor zijn dochter op het meisje projecteert: ‘Il reste là encore à ne pas aimer cette enfant qu’il aimerait s’il le pouvait, et il se meurt de ne pas le pouvoir, d’une mort factice qui ne le tue pas’.

 

Hij praat in zichzelf, op een manier die doet vermoeden dat hij de personnages die hem op de heuvel komen bezoeken gewoon verzint, en dat de personnages die hij beneden in het dorp denkt te zien bewegen (zijn dochter, de aannemer) niets meer dan schimmen zijn in het speelstuk van zijn herinneringen. Hij praat in zichzelf, maar hij herkent zijn eigen stem niet meer.

 

De personnages lopen op een vreemde manier in elkaar over. De scène waarin de vrouw van de aannemer hem komt opzoeken is een echo van de scène waarin haar dochter hem opzocht, en het gesprek dat ze voeren over het verleden (hoe kan ze zoveel over het zijne weten?) en over zijn dochter (hoe kent zij haar?) doet vermoeden dat haar rol in zijn verwarring veel groter is dan wat op het eerste zicht lijkt.

 

De sleutelzin in hun gesprek over zijn dochter Valerie (‘Il faut que votre amour de Valerie s’ahbitue à être loin de son bonheur’) doet iets vreselijks vermoeden, hoe is hij de liefde van zijn dochter dan kwijtgespeeld? Bestaat die dochter wel nog ?

 

Het verhaal kan op onmogelijk veel manieren worden geïnterpreteerd, waardoor het een werkelijk indringende ervaring wordt –weliswaar frustrerend voor de lezers die van lineaire, logische verhaallijnen houden.

 

Wat mij betreft weet ik het zeker: het beeld van de oude, verwarde mijnheer Andesman die op zijn terras nodeloos op een aannemer wacht, zal mij nog lang nablijven.

 

duras 3

Click hier om het boek te kopen: L'Après-midi de monsieur Andesmas

Gepost door Frederic De Meyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.