22-02-10

Trois hommes seuls (Christian Oster)

Ik heb niets tegen ‘road movies’, nog minder in de litteratuur. Een roman hoeft niet overladen te zijn met daden, hoeft zelfs geen richting te hebben. Het thema van de leegte, het gebrek aan daden, de stille evolutie van de omgeving wanneer er geen beweging is... Kan allemaal. Het inspireert goede schrijvers vaak tot diepere gedachten, originele inzichten, laat staan een nieuwe stijl of een aanzet voor de lezer om even stil te staan en zelf na te denken.

Er bestaat echter een fijne grens tussen de stille contemplatie of de creatieve leegte die ik hierboven bedoel, en de volkomen leegte in de zin van een oppervlakkig, leeghoofdig relaas. Echte leegte dus.

Dit boek heeft duidelijk de grens gevonden, en is er met rasse schreden overheen gestapt. Oh, er zit een verhaaltje in, maar niet echt de moeite om over uit te weiden.  Er is ook een stijl, in die zin dat woorden er zich in een bepaald patroon op elkaar volgen. Verder geen reflectie, geen originele gedachte. Een litterair non-event.

Toch een rare uitgeverij, die ‘Editions de Minuit’. Zijn elegante, sobere en aangename vormgeving is een oogstreling in eenieders bibliotheek, maar zijn auteurskeuze heeft me al meer dan eens verbaasd. Toegegeven, ze zijn op zoek naar –en vinden vaak- auteurs met een ‘nieuwe stem’, een eigen stijl, een specifieke narratieve toon -tenslotte hebben ze ook de meeste werken van Margueritte Duras in portefeuille. Maar deze zoektocht schippert vaak op de grens die ik hierboven bedoelde: auteurs als Echenoz, Pinget of de Christian Oster die ik net uit heb, kun je moeilijk betichten van hoge litteraire waarde.

Bon, ik heb nog een aantal hedendaagse auteurs te ontdekken volgende maand, maar ik vermoed dat ik opgelucht zal zijn wanneer ik terug ‘klassieke’ auteurs ter hand zal nemen...

 

oster trois hommes seuls

 <-->

Gepost door Frederic De Meyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.