04-11-09

Les aimants (Jean-Marc Parisis)

Het onderwerp –de verwerking van de dood van een geliefde- zet niet meteen aan tot overmatige creativiteit, om het even de aard van de verhouding met de geliefde in kwestie –in dit geval een vriend-minnaarsrelatie.

Parisis’ laatste boek ‘Les aimants’ (moeilijk te vertalen woordspeling tussen ‘de magneten’ en ‘dezen die liefhebben’) brengt echter een dimensie meer, een puntje verfijning in het behandelen van dit thema. Dit in volstrekte tegenstelling met de tranerige pathetiek van een Philippe Claudel in ‘Zonder Mij’, bijvoorbeeld.

De charme van Parisis’ benadering van het thema komt voornamelijk door de ingetogen, respectvolle narratieve toon die hij heeft gevonden, en de vaak rake analyses waarmee hij de roman bespekt, zowel wanneer hij herinneringen oproept aan de twintig jaar dat hij Ava heeft gekend, als wanneer hij de gevolgen van het plotse wegvallen van de geliefde omschrijft. ‘Deze kamer is niet leeg, deze kamer ìs de leegte’. Of wanneer hij over de zin van leven en dood mijmert: ‘Niemand kan beweren dat alles absurd is, om de eenvoudige reden dat het niet absurd is zoiets te beweren’ (Personne ne peut soutenir que tout est absurde, pour la raison même qu’il n’est pas absurde de le soutenir).

Zoals vaak bij goede romans biedt de eerste paragraaf een uitstekende situatieschets van waar de roman om draait. Hierbij een vrije vertaling:

“Was Ava zo uitzonderlijk? Hebben gedurende al die jaren geen andere vrouwen mijn pad gekruist, die even onlosmakelijk neigden naar schoonheid en waarheid ? Ik denk het niet. Ava was onvergelijkbaar. Maar, stel dat dit het geval zou zijn. Dan zou men eruit moeten afleiden dat ik die andere vrouwen heb afgehouden. Het was reeds over tijd: ik had Ava reeds ontmoet, ik bevond me in haar gravitatieveld. Elk leven is onderworpen aan de wetten van de aantrekking. Ava zou mijn leven redelijk snel hebben gemagnetiseerd, op een leeftijd waar vele lichamen heel gevoelig zijn voor het licht. Mijn leven met haar, in haar aanwezigheid, was mijn jeugd, en nadien mijn leven als man, tot nu. Ze heeft mij vergroot. Gezien we dezelfde leeftijd hadden en dat zij zich tevens tot mij aangetrokken voelde, kan het zijn dat ook zij enige kracht uit mij puurde om op de hoogtes te blijven waar zij vertoefde. Heden is de lucht leeg. Ik had graag een ander verhaal geschreven, maar deze is de enige die me overblijft. Ik kan het nog steeds niet geloven.”

...een aanrader...


parisis les aimants

Click hier om het boek te kopen: Les Aimants

Gepost door Frederic De Meyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.