15-06-09

Last Orders (Graham Swift)

Mijn respect voor Graham Swift blijft intact. Niettemin zie ik me verplicht nog voor de honderdste pagina het boek op te bergen.

 

Met het verhaal niets mis: een aantal vrienden en familieleden die na de crematie van een Londense slager op weg gaan om diens laatste wens ten uitvoer te brengen: zijn as in de zee uitstrooien. Een aantal onderhuidse intriges en sub-plots oefenen gaandeweg hun invloed uit op de gedragingen en inzichten van de protagonisten, wat het geheel tot een vrij subtiele schets maakt van hoe mensen zich tot elkaar verhouden.

 

En ook met de narratieve structuur niets mis, wel integendeel. Korte stukjes van drie-vier pagina’s, telkens vanuit een andere invalshoek of personnage bekeken, met een andere tijdsinterval als décor –het verhaal zit vol voor-en-achterwaardse sprongen. Het zijn korte, strakke penseelstreken die een nogal duister doch niet humorloos en zeker niet gevoelloos tafereel ontrafelen. De stukjes waarin de zoon van de overleden slager een niet erg flatterend doch uiterst gebalanceerd, roerend beeld schetst van de vader, tonen nogmaals de kunst van Swift om uiterst gevoelige thema’s subtiel en treffend aan te kaarten.

 

Waar ik het echter lastig mee heb is het gesproken Cockney-accent dat als narratieve stijl wordt gehanteerd. Enfin, ik vermoed dat het Cockney is. Op zich geen erg, ware het niet dat ik het amper versta. Nu ja, zeventig procent van wat er staat kan ik wel vatten, al was het uit deductie, maar de subtiliteiten liggen onmiskennelijk in de resterende dertig. Ik kan deze frustratie aanhouden tot het eind, of er een cursus ‘cockney in vijf lessen' op naslaan, maar er liggen nog teveel werken op me te wachten, dus met enige spijt leg ik het boek opzij.

 

 

last orders

Gepost door Frederic De Meyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.