01-06-09

Le voyageur sur la terre (Julien Green)

Wanneer ik mijn dochtertje s’ avonds in bed stop, vraagt ze me na het obligate verhaaltje steeds om nog een paar minuutjes boven te blijven. Ik besteed deze meestal voor mijn bibliotheek –de romans bevinden zich in de gang- te mijmeren over wat ik heb gelezen of ooit nog zou willen lezen.

 

Deze week viel mijn oog op een boek waarvan ik niet eens vermoede dat ik het had, ‘Le voyageur sur la terre’ van Julien Green, in een oude ‘livre de poche’-editie (vandaar wellicht dat hij mij niet eerder was opgevallen). Gevoed door mijn nieuwsgierigheid naar de Amerikaans-Franse auteur wiens verzamelde werken in de Pléidades maar liefst acht delen in beslag nemen, alsmede door het feit dat de man toch bijna de hele twintigste eeuw heeft meegemaakt (hij leefde van 1900 tot 1998), vang ik de roman aan.

 

Dertig pagina’s later sluit ik hem weer. Aan ‘coming of age’ romans heb ik niet zoveel meer. Een ‘Catcher in the rye’ van Sallinger of een ‘Narciss en Goldmund’ van Hesse, ze hebben hun nut wanneer je rond je zestien jaar een onafhankelijk leven aanvat, maar voor de prille veertiger die ik over een maand zal worden, is deze leesstof niet iets te dun geworden. Niet dat ik alles reeds heb meegemaakt, dat er voor mij niets meer te leren valt, zeker niet. Wellicht zijn het gewoon mijn interesses die zijn verschoven, verkies ik een beter begrip boven een goede omschrijving van het brede scala aan complexe menselijke zijnsvormen.

 

Benieuwd of ik op mijn verdere litteraire reis ooit nog bij het werk van Julien Green zal terechtkomen.

 

julien green

Gepost door Frederic De Meyer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | | | Pin it! | |  del.icio.us

De commentaren zijn gesloten.